Harmonica Club



Little Walter


Marion Walter Jacobs ماریون والتر یاکوبز(متولد 1ام می 1930) ، ملقب به لیتِل والتر (والترِ کوچک)، یک آهنگ ساز و خواننده ی آمریکایی در سبک بلوز بود که سبک انقلابی وی در ساز دهنی باعث شد تا به جهت نوآوری و تاثیرگذاری و تکامل موفقیت آمیزش در این سبک، او را با چارلی پارکر و جیمی هندریکس مقایسه کنند. مهارت بالای وی و نوآوریش در موسیقی توقع شنوندگان نسبت به چیزی که از سازدهنی در سبک بلوز ممکن بود، را از پایه تغییر داد. لیتل والتر اولین و تنها کسی است که به طور مجزا به عنوان نوازنده ی ساز دهنی نامش در موزه The Rock and Roll Hall of Fame به ثبت رسیده است. یاکوبز در مارکس ویل واقع در ایالت لوییزیانا آمریکا متولد شد. او در سن 12 سالگی پس از رها کردن مدرسه از حومه ی روستایی خارج شد و به کارهای کوچک و متفاوت پرداخت. او در خیابان های شهرهایی چون نیو اورلئان و ممفیس و آرکانساس و .. با ساز زدن به کسب درآمد میپرداخت. او همچنین مهارت خود را در ساز دهنی و گیتار نزد کهنه کاران سبک بلوز همچون Sonny Boy Williamson IIو Sunnyland Slimو Honeyboy Edwards افزایش داد.
او با ورودش به شیکاگو در سال 1945 شغلی به عنوان نوازنده ی گیتار پیدا کرد اما توجه زیادی را به خاطر کار حرفه ای اش با سازدهنی به خود جلب کرد. او کمی پس از ورودش به شیکاگو اولین دموی خود را ضبط کرد که منتشر نشد. نگرانی روز افزون او این بود که صدای سازدهنی توسط صدای گیتار الکتریک به گوش نمیرسد بنابراین با تغییر روشی که کمتر استفاده میشد توانست صدای سازدهنی اش را طوری تغییر دهد که با صدای گیتار الکتریک رقابت کند. زمانی که نوازنده های سازدهنی از تقویت دهنده های صدا برای سازدهنی، که به تازگی اختراع شده بود استفاده میکردند والتر با تغییر محدودیت هایی که شرکت های سازنده برای دستگاه طراحی کرده بودند توانست صدایی از سازدهنی تولید کند که تا کنون شنیده نشده بود.Madison Deniro میگوید والتر اولین نوازنده ای بود که از اختلالات صوتی دستگاه الکترونیکی از روی مقصود و به عمد استفاده کرد. او در سال 1947 اولین کار خود را عرضه کرد و در سال 1948 به گروه Muddy Waters پیوست. او تا سال 1950 سازش (ساز دهنی) را در این گروه بدون تقویت کننده ی صدا نواخت. اولین سازدهنی با دستگاه تقویت کننده ی صدا در آهنگ Country boy توسط والتر در این گروه در سال 1951 نواخته شد.
او از سال 1952 تا 1958 ، 14 بار در 10 موسیقی برتر R&B قرار گرفت. او از دائم الخمری رنج میبرد و به کم طاقت بودن معروف بود که در دهه 50 میلادی، منجر به تعدادی ضرب و شتم و درگیری های کوچکی با قانون شد و از او شخصیتی غیر مسئول ساخت که باعث شد در اواخر دهه 50 از محبوبیت او کاسته شود. او در سال 1968 چند ماه پس از دومین تورش به دور اروپا در سن 38 سالگی در زمان استراحتش پس از یک اجرا در یک کلاب شبانه در یک درگیری چند زخم سطحی برداشت در حالی که زخم های سطحی دیگری از درگیری های گذشته بر تن داشت. او شب را در آپارتمان دوست دخترش گذراند اما هرگز طلوع آفتاب را ندید. بر گواهی مرگ والتر مرگ قلبی (لخته شدن خون در قلب) نوشته شده و شواهد بر زخم های خارجی اش چنان ناچیز بود که پلیس علت مرگ او را نامعلوم و یا طبیعی اعلام کرد.
جوایز و اهدائیه های او:
• 1986 – Blues Hall of Fame: "Juke" (Classics of Blues Recordings — Singles or Album Tracks category)
• 1991 – Blues Hall of Fame: Best of Little Walter (Classics of Blues Recordings — Albums category)
• 1995 – Rock and Roll Hall of Fame: "Juke" (500 Songs that Shaped Rock and Roll)
• 2008 – Grammy Awards: "Juke" (Grammy Hall of Fame Award)
• 2008 – Rock and Roll Hall of Fame: Little Walter inducted (Sideman category)
• 2008 – Blues Hall of Fame: "My Babe" (Classics of Blues Recordings — Singles or Album Tracks category)
• 2009 – Grammy Awards: The Complete Chess Masters: 1950–1967 (Best Historical Album Winner)
• 2010 - Rolling Stone: Best of Little Walter (#198 on list of The 500 Greatest Albums of All Time)

Recent tweets


.....